Te Terug naar Homepage?  Klik op de dokter !     TERUG NAAR VORIGE PAGINA
Het gaat niet echt goed.De volgende dagen heb ik veel last van een verlate allergi-
sche reactie in mijn rechter arm,vanwege een injectie,die ik in Leuven heb gekregen.
De arm is dik en rood en jeukt erg.
Op 30 december belt Dr.Vanhees van het St.Jozefziekenhuis in Turnhout,dat men
haar vanuit Leuven had gevraagd om een echografie van mijn hart te maken.Dit
was nog nodig voor de transplantatie en waarschijnlijk vergeten.
Op 31 december wordt dit onderzoek gedaan,maar op  3 januari kreeg ik koorts,
overal pijn,vooral rechts achter mijn ribben en op 4 januari lieten we onze huis-
dokter komen.Die zei,dat het een griepaanval was en met een paar dagen Parace-
tamol en rust zou het wel genezen.Het werd steeds erger en Dr.Dewispelaere
wilde,dat ik meteen met de ziekenauto kwam.In het ziekenhuis bleek,dat het een
longontsteking was,die ik op 31 december bij het onderzoek had opgelopen.
Ik kreeg een eenpersoonskamer en werd met antibiotica behandeld.Gelukkig
hielp het en op 14 januari mocht ik weer naar huis.
LLi Links:stukje uit de ontslag-
brief van Dr.Dewispelaere.







Na de longontsteking ben ik nog vlugger moe.Na enkele stappen moet ik al uitrusten.Ik
ben ook erg bang geworden om verkouden te worden.Ik ben bang om iemand uit te
nodigen.Ik heb de telefoon steeds bij de hand.Zou ik het halen?
Op woensdag 16 februari komt Wendy met de kinderen naar Beerse.Ik vind het erg
leuk,maar vermoeiend.Jos heeft eten gekookt.De kinderen gaan nog even in bad.
Juist als ze naar beneden komen,gaat de telefoon.Het is Prof.Dr.Verleden.Er is een long
en die is voor mij.Er komt geen reserve.Eerst is er paniek en Jos gaat alles regelen.
Alles staat overhoop en we laten alles liggen.Om acht uur zijn we in Leuven.Alles gaat
snel,maar de long moet nog gehaald worden.
Prof.Dr.Verleden komt nog even naar de voorbereiding kijken.Er zijn in januari
slechts 3 transplantaties geweest.Er zijn te weinig donoren.De lijst wordt steeds langer.
Links:de kabels van de electro-
den voor het ECG worden ont-
ward.Ik beefde inwendig te
veel,zodat het opnieuw moest.
Daarnaast:Na het bad en
haren wassen als"toetje":
een erg vies drankje .
Daarna nog de binnenkant
van mijn mond insmeren
met een zalf uit een tube.
Ik vond het net lijm.Het
drankje en de zalf vormt een
beschermende laag in je
mond en slokdarm.
Ik moet steeds uitrusten van de inspanningen.Vooral het bad en het wassen van mijn
haren was erg vermoeiend.Toen ik er uitgetild werd,werd ik erg misselijk en duizelig.
De drukke dag en de spanning voor de operatie werd te veel.Om twaalf uur moest
ik naar beneden.Jos mocht mee door de grote deur naar de grote ruimte bij de
operatiekamers.Het operatieteam was aanwezig,evenals de narcotiseur.Zogauw er
bericht kwam dat de long in orde was,kwam hij een infuus steken,zei hij.We moesten
wachten en soms kwam men zeggen,dat er nog geen bericht was.De telefoon ging en
we hoorden dat het over mij ging.Om kwart voor een kwamen een twee leden van
het team aanlopen.We zagen meteen,dat er iets niet klopte.En inderdaad.Ze zeiden,
dat de long aanvankelijk in orde leek en de operatie zou zeker daargaan.Maar uitein-
delijk voldeed hij toch niet aan de eisen.Als ik op de urgentielijst had gestaan,dan
was de transplantatie toch doorgegaan.Het was of mijn wereld instortte,ik begon te
huilen.Waarom moest mij dit overkomen?Nu al de tweede keer.Weer wachten en
wachten en weer die zware voorbereiding.Zou ik de volgende keer kunnen halen?
Ik word steeds zwakker.Maar ik wil niet op de urgentielijst.We gaan weer naar bo-
ven ( E650 ).Iedereen is erg lief en wil me troosten.We krijgen koffie.De chirurg,
Prof.Dr.Nafteux komt even met me praten.Ook is onze zuurstof op en we krijgen
een fles mee,die we zo spoedig mogelijk moeten terugbrengen.Om drie uur in de
nacht zijn weer thuis...
  Na 16 februari gaat het steeds slechter.Begin maart wordt ze weer verkouden met
hoesten en taai slijm.Ze heeft geen kracht genoeg om dat slijm uit te hoesten en ik
moet haar regelmatig kloppen,omdat ze anders drijgt te stikken.Haar benen worden
van het vele liggen dun en zwak en kunnen haar nauwelijks dragen.
EN DAN...OP WOENSDAGAVOND 30 MAART, OM HALF NEGEN...........

Dr.VanSteenkiste uit Leuven(Gasthuisbergziekenhuis)belt en vraagt of Berdy zo
snel mogelijk wil komen voor een longtransplantatie.Hij zegt er bij,dat ze reserve
is.Dat is toch een grote teleurstelling,maar we moeten toch gaan,ook al is er maar
1% kans...Weer alles inpakken,rolstoel in de auto.Berdy is doodmoe en snakt naar
adem,als we vertrekken,ook van de zenuwen......Om 10 uur zijn we er.........
De wachttijd is precies een half jaar en één dag.

                                                                                                              VOLGENDE PAGINA